Εργατικοί αγώνες από τον κόσμο-Γαλλία: νεολαία και εργατικό κίνημα ενάντια στον εργασιακό μεσαίωνα

2016-05-05 09:36

 

nuit debout

 

Εργαζόμενοι και φοιτητές συνεχίζουν εδώ και δύο μήνες τις κινητοποιήσεις τους στη Γαλλία μπροστά στο νομοσχέδιο για τα εργασιακά. Η καθημερινή κατάληψη της πλατείας République είναι πραγματικότητα-με κυβέρνηση και αστυνομία να προσπαθούν να καταστείλουν τους διαδηλωτές, μέχρι στιγμής χωρίς καρπούς. To κίνημα ανανεώνεται και συνεχίζει!

 

 

Στις 28.04 υπάρχει 24ωρη απεργία αλλά οι συλλογικότητες του κινήματος δεν σταματούν εκεί. Μιλούν για τη συνέχεια, όχι απλά βλέποντας τους κόμβους της απεργίας και της πρωτομαγιάς, αλλά ανανεώνοντας διαρκώς τα ραντεβού. Οι ίδιοι λένε ότι με την αυριανή τους κινητοποίηση μπαίνουν στο δεύτερο γύρο αναμέτρησης με την κυβέρνηση και την καταστολή από την αστυνομία. Τα γεγονότα θα είναι πυκνά-όπως θα είναι και στην Ελλάδα, με διαφορετικό βέβαια τρόπο. Για να μπορέσουμε να τα παρακολουθήσουμε καλούμε όποιον/όποια το επιθυμεί να βοηθήσει στέλνοντας ειδήσεις ή όποιο άλλο υλικό, μεταφρασμένο ή μη, στο mail της Attack, againstmodernslavery@gmail.com.


 

μεταφράσεις από τη Δήμητρα Κοντοέ


 

Ανακοίνωση του Coordination Nationale Etudiante (Εθνικό συντονιστικό φοιτητών) σχετικά με τις δηλώσεις Βαλλς

 

Το Εθνικό συντονιστικό φοιτητών, που περιλαμβάνει 68 πανεπιστήμια και ιδρύματα ανώτατης εκπαίδευσης που έχουν κινητοποιηθεί ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο, δηλώνει και πάλι ότι θα αγωνιστεί με στόχο την ολική απόσυρση του κειμένου, χωρίς διαπραγματεύσεις και χωρίς τροποποιήσεις.

 

Υπενθυμίζει επίσης, την αρχή της αυτόνομης οργάνωσης με γενικές επιτροπές και συντονιστικά: ο μόνος που μπορεί να εκπροσωπήσει το κίνημα είναι το ίδιο το κίνημα. Έτσι, αποστασιοποιείται από τις στρατηγικές διαπραγμάτευσης τις οποίες υποστηρίζουν ορισμένοι συνδικαλιστικοί χώροι, και κυρίως η UNEF (φοιτητική παράταξη).

 

Τα αιτήματά μας δεν ικανοποιούνται από αυτά που προτείνει σήμερα η κυβέρνηση. Αυτές οι εξαγγελίες δεν είναι παρά ημίμετρα απέναντι στην άγρια επίθεση που περιλαμβάνει αυτό το εργασιακό νομοσχέδιο. Όπως τα 2/3 των Γάλλων, έτσι κι εμείς συνεχίζουμε να αντιτασσόμαστε σ’ αυτόν το νόμο. Ο Μανουέλ Βαλλς με αυτά τα μέτρα απευθύνεται στη «νεολαία» αλλά η συγκεκριμένη προγραμματισμένη καταπάτηση των Εργασιακών Δικαιωμάτων θα επηρεάσει την κοινωνία στο σύνολό της.

 

Για εμάς δεν έχει αλλάξει τίποτα. Αύριο θα είμαστε και πάλι στο δρόμο μαζί με τους εργαζομένους, τους επισφαλώς εργαζομένους και τους ανέργους. Καλούμε επίσης σε κινητοποιήσεις στις 14, 20 και 28 Απριλίου.


Δεν διαπραγματευόμαστε και δεν υποχωρούμε, συνεχίζουμε στο δικό μας δρόμο
.
Εκπρόσωποι του CNE, 11 Απριλίου 2016

(πηγή)


ΣΥΝΔΙΚΑΤΑ, Η ΝΥΧΤΑ ΤΩΝ ΟΡΘΙΩΝ : ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΦΟΒΗΘΟΥΝ

 

Η «Νύχτα των ορθίων» καλεί συνδικαλιστικές οργανώσεις και αγωνιστές σε συζητήσεις με έναρξη την 28η Απριλίου

 

Καθώς ο δεύτερος γύρος των κινητοποιήσεων ενάντια στον εργασιακό νόμο ξεκινά στις 28 Απριλίου –με τη «Νύχτα των ορθίων» να γεννιέται στον απόηχό των πρώτων κινητοποιήσεων, ή καλύτερα σαν συνέχισή τους, στο πλαίσιο μιας λογικής απόρριψης της επισφάλειας και της ανεργίας- όσοι συμμετέχουν στη «Νύχτα των ορθίων» ή/και μέλη των συνδικάτων, απευθύνουν κάλεσμα σε συνδικαλιστικές οργανώσεις και σε ανεξάρτητους αγωνιστές να συμβάλλουν με τις δικές τους δυνάμεις στον αγώνα, με έναρξη την 28η Απριλίου, αμέσως μετά το συλλαλητήριο, στην place de la République. Προωθούμε παρακάτω το κάλεσμα που υπέγραψαν η «Νύχτα των ορθίων» και διάφορες επιτροπές (βλ. παρακάτω).

 

Ως συμμετέχοντες στη «Νύχτα των ορθίων» ή/και ως μέλη διάφορων συνδικάτων, επιδιώκουμε τη σύγκλιση αυτών των δύο ρευμάτων του κινήματος «ενάντια στο νόμο El-Khomri και στον κόσμο που αυτός που αντιπροσωπεύει».

 

Γι’ αυτό, θέλουμε όλες οι διαδηλώσεις, την 28η Απριλίου, την Πρωτομαγιά και οι επόμενες να δώσουν ένα έναυσμα ομοψυχίας στην place de la République, με πολλούς διαφορετικούς τρόπους που μένει να συνδιαμορφώσουμε: κοινές συζητήσεις, συνελεύσεις, κ.λπ.

Στόχος μας είναι η place de la République να γίνει το μέρος όπου θα καταλήγουν όλα τα προσεχή συλλαλητήρια, ώστε να συναντηθούν εργαζόμενοι και νεολαία, ώστε οι διεκδικήσεις μας να μας φέρουν πιο κοντά στην ουτοπία.

 

Ζητάμε από όλες τις συνδικαλιστικές οργανώσεις, εργατική συνομοσπονδία CGT, Solidaires, Force Ouvrière, FSU, CNT καθώς και από όλα τα υπόλοιπα συνδικάτα μαζί με τους συνδικαλιστές που αντιτίθενται στο νόμο El-Khomri, να πάρουν μέρος σε αυτές τις στιγμές ομοψυχίας και αγώνα, από τα μικρότερα σωματεία και τις τοπικές ενώσεις, ως τις μεγαλύτερες ομοσπονδίες και τις συνομοσπονδίες.

 

Συγκεντρωνόμαστε από τις 28 Απριλίου, μετά το συλλαλητήριο, στην place de la République, για να συζητήσουμε με πνεύμα ελευθερίας και διαλόγου, να βρούμε τα σημεία συμφωνίας και διαφωνίας, να εντοπίσουμε τις διαφορές μας αλλά και τους κοινούς μας αγώνες και ελπίδες. Σήμερα, μόνο η ενότητα αυτή μπορεί να τρομάξει την ολιγαρχία και να τη βγάλει από τη μέση.

 

Το κείμενο υπογράφουν: l’Assemblée Populaire Parisienne des 22 et 23 avril 2016 ; l’Assemblée de la NuitDebout Sainte-Foy-La-Grande ; la Commission Convergence des Luttes ; la Commission Action ; la Commission Grève Générale ; l’Assemblée de la NuitDebout Caen ; l’Assemblée de la NuitDebout Chambéry, la Commission accueil et sérénité ; la Commission Drogue et Liberté ; la Commission Vote Blanc κ.α…

 

Η Ολονυκτία αλλάζει πορεία, η κυβέρνηση αλλάζει στάση 

του Yano Lesage

Révolution Permanente, 25 Απριλίου 2016,

 

Η κυβέρνηση, αφού χαιρέτισε – προφανώς υποκριτικά – την άνοδο μιας “πολιτικής άνοιξης”, βλέπει, πλέον, με πολύ κακό μάτι την συνέχιση του κινήματος των Ολονυκτιών, που γεννήθηκε από την κατάληψη της Πλατείας Ρεπουμπλίκ στο Παρίσι, μετά από την κινητοποίηση της 31ης Μάρτη ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο. Αφού προηγουμένως προετοίμασε το έδαφος και αμόλυσε τα σκυλιά των μίντια ενάντια στις Ολονυκτίες – η εσκεμμένα προβοκατόρικη επίσκεψη του Finkielkraut[1] ήταν το βούτυρο στο ψωμί τους -, η κυβέρνηση αποφάσισε να αλλάξει πολιτική στην προσπάθειά της να καταστείλει το κίνημα.

 

Ο καιρός της στασιμότητας τελείωσε. Τελείωσε, επίσης, και η εποχή των ημι-κοροϊδευτικών και ημι-συγκαταβατικών παρατηρήσεων που διαχέονταν, στις αρχές του κινήματος, από διάφορα μέλη της κυβέρνησης σχετικά με τις Ολονυκτίες. Δεδομένου ότι οι Ολονυκτίες γίνονται ολοένα και πιο ριζοσπαστικές, όχι τόσο σε επίπεδο επιθέσεων προς την αστυνομία, παρά τα λεγόμενα της κυβέρνησης, όσο σε επίπεδο ισχυροποίησης του πλαισίου οργάνωσης των κινητοποιήσεων ενάντια στο εργασιακό νομοσχέδιο, ο φόβος αρχίζει να αυξάνεται στο στρατόπεδο του Ολλάντ και της ομάδας του. Μόλις πριν λίγες εβδομάδες, ο ίδιος ο Ολλάντ δήλωνε πως “είναι δικαιολογημένη η οργή της νεολαίας ” που εκφράζεται στην πλατεία Ρεπουμπλίκ, προφανώς σε μια προσπάθεια να ξανακερδίσει το μεγάλο τμήμα του Σοσιαλιστικού Κόμματος που, απογοητευμένο από το κόμμα του, συμμετέχει στο κίνημα. Πλέον, η εικόνα της “πολιτικής άνοιξης” απορρίφθηκε και από τον Jean-Marie Le Guen, ο οποίος φαίνεται σήμερα πολύ λιγότερο συγκαταβατικός απέναντι στη “δίψα για τα ιδανικά” που εκφράζεται μέσα από το συγκεκριμένο κίνημα κατάληψης της πλατείας.

 

Κι όλα αυτά διότι η κυβέρνηση έχει πια καταλάβει πως η Ολονυκτία δεν είναι μονάχα η έκφραση μιας χλιαρής αγανάκτησης, μιας εξέγερσης χωρίς αύριο από μια νεολαία που βαριέται. Πρόκειται για έναν χώρο πολιτικοποίησης, συγκέντρωσης και οργάνωσης ενός πλατιού και καλά διαρθρωμένου κοινωνικού κινήματος. Με τον δεύτερο γύρο των κινητοποιήσεων να ξεκινά ήδη από αυτή την Τρίτη, με την απεργία των εργαζόμενων στους σιδηροδρόμους και την γενική ημέρα κινητοποιήσεων που καλούν τα συνδικάτα στις 28 Απριλίου, αλλά και της Πρωτομαγιάς και, σύντομα, της συμμετοχής των σχολείων που επιστρέφουν από τις διακοπές τους, η Ολονυκτία έχει καταλυτικό ρόλο στη διατήρηση και συνέχιση των κινητοποιήσεων, και πλέον μετατρέπεται σε ένα γενικότερο πλαίσιο οργάνωσης, παρόλες τις ατέλειές της. Ακριβώς αυτά είναι τα στοιχεία που φοβίζουν την κυβέρνηση και φτάνουν τα ΜΜΕ στο σημείο να μην μπορούν να κρύψουν πλέον το ταξικό τους μίσος πίσω από ψεύτικες εκδηλώσεις συγκαταβατικών συναισθημάτων. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πολιτική απονομιμοποίησης που επιχειρείται από τα ΜΜΕ, που προσπαθούν να εμφανίζουν τους διαδηλωτές ως “καταστροφείς” αλλά και την κρατική και αστυνομική βία – με αστυνομικούς της ασφάλειας μεταμφιεσμένους σε διαδηλωτές και κουκουλοφόρους, των οποίων την ύπαρξη τα ΜΜΕ αποσιωπούν εσκεμμένα – ως βία που προέρχεται από τους διαδηλωτές. Με τον ίδιο τρόπο, η κυβέρνηση επιχειρεί την διάδοση της ιδέας ότι η Ολονυκτία είναι “εκφυλισμένη” από την “χοντροκομμένη χειραγώγηση των ακροαριστερών” και των “ισλαμο-αριστεριστών”, όπως συχνά μας αποκαλεί ο Le Guen.

 

Εάν θεωρήσουμε πως η στήριξη που δείχνει η κυβέρνηση στην αρχική μορφή της Ολονυκτίας είναι γελοία, τότε, η “χειραγώγηση” που εξομοιώνει τους διαδηλωτές με τους τρομοκράτες και την αντίσταση στο εργασιακό νομοσχέδιο με τη δολοφονία αθώων με καλάσνικοφ, είναι πραγματικά “χοντροκομμένη”. Τι ψάχνει, όμως, η κυβέρνηση να επιτύχει μέσω αυτών των ισχυρισμών; Να ξαναπαίξει το χαρτί του “Je Suis Charlie” του 2015, έναν χρόνο μετά και να επανενεργοποιήσει το διαχωρισμό της αριστεράς στους “καλούς αριστερούς” και σε αυτούς που αρνήθηκαν να παρελάσουν στο πλάι της κυβέρνησης στις 14/1/15; Να χρησιμοποιήσει για άλλη μια φορά το θρησκευτικό ζήτημα και να τα παίξει όλα για όλα ώστε να διαχωρίσει, ενώ η ίδια η Ολονυκτία προσπαθεί, πάνω απ’όλα να έχει έναν ενωτικό χαρακτήρα μεταξύ όλων αυτών που πλήττονται από την επισφάλεια και τους κοινωνικούς διαχωρισμούς;

 

Όλα αυτά όμως είναι ενδεικτικά του ότι σήμερα ξεδιπλώνεται το χειρότερο πιθανό σενάριο όχι μόνο για την κυβέρνηση αλλά και για την αστική τάξη της οποίας τα συμφέροντα προωθεί η κυβέρνηση. Στο πλαίσιο έντονων πολώσεων και κινητοποιήσεων, η “σοσιαλιστική” κυβέρνηση δείχνει το πραγματικό της πρόσωπο και τους πραγματικούς της φόβους. Τους φόβους της βλέποντας να οργανώνεται ένας ριζοσπαστικός πόλος, ο οποίος κατευθύνεται όχι προς τα δεξιά, αλλά για τα καλά προς τα αριστερά, και οδηγείται προς την αμφισβήτηση της υφιστάμενης ταξικής κυριαρχίας.

 

Στην ίδια γραμμή συντάσσεται και το κύριο άρθρο της εφημερίδας Challenges[2], που είναι γενικά επιθετικό και εκφράζει εξαιρετικά καλά τον παραπάνω φόβο και το ταξικό μίσος των αστών. Επιτιθέμενη στον Frédéric Lordon, η εφημερίδα προσπαθεί να τον εμφανίσει ως έναν καινούριο “Μάο”, έναν κυρίαρχο μεταξύ κυριαρχούμενων, με δόλια επιχειρήματα όπως το γεγονός ότι στην τελευταία μεγάλη Γενική Συνέλευση προτίμησε να είναι καθιστός παρά όρθιος. Όπως και η κυβέρνηση, η εφημερίδα μιλάει στο όνομα της δημοκρατίας. Μάλλον ονειρευόμαστε.

 

Η κυρίαρχη τάξη θέλει να διατηρήσει το μονοπώλιό της στην “δημοκρατία”, όπου οι καταπιεσμένοι και οι εκμεταλλευόμενοι δεν έχουν κανένα δικαίωμα γνώμης, σε μια “δημοκρατία” όπου η αντιπροσώπευση δεν είναι παρά μια βιτρίνα. Έτσι, κάθε φωνή που την αμφισβητεί, χαρακτηρίζεται ως σφετερισμός, ως χειραγώγηση και ως τυραννία. Αυτό είναι το πραγματικό πρόσωπο αυτής της αστικής δημοκρατίας, το οποίο εμφανίζεται μέσω της βίας, συμβολικής και φυσικής, από την κυβέρνηση, τα ΜΜΕ και τις αστυνομικές δυνάμεις -που αποτελούν και το σιδηρό της χέρι- με την παραμικρή αμφισβήτηση. Η συνύπαρξη είναι αδύνατη από τη στιγμή που αυτή η αμφισβήτηση δεν γίνεται δεκτή: πρέπει να γκρεμίσουμε τη δική τους δημοκρατία ώστε να μπορέσει να εκφραστεί η δική μας.

(πηγή)


[1] Alain Finkielkraut, Γάλλος φιλόσοφος, συχνός υποστηρικτής αντι-μεταναστευτικών ρητορικών. Στις 16/4 επισκέφθηκε την πλατεία Ρεπουμπλίκ όπου και πήρε το λόγο στη Γενική Συνέλευση, προβοκάροντας τους παρευρισκόμενους, οι οποίοι τον κάλεσαν να αποχωρήσει. Το γεγονός αυτό μεγιστοποιήθηκε από τα ΜΜΕ, στα οποία ο ίδιος ανέφερε ότι “εκδιώχθηκε από μία πλατεία στην οποία υποτίθεται ότι κυριαρχεί η δημοκρατία και ο πλουραλισμός”.

[2] “Όταν ο Frédéric Lordon αποκαλύπτει το ανησυχητικό σχέδιο της Ολονυκτίας”, 25/4/2016